Levo tanto tempo soñando os teus bicos que o día que sexan realidade só poderán decepcionarme.
Imaxínoche xalundes, cabo min, pronunciando paseniño tódalas palabras que nunca me dirás e os bos momentos que endexamáis viviremos xuntos. Dígomo acotío, son un iluso, un soñador, pero prefiro iso, esa perfecta historia que dibuxo na miña imaxinación cando levanto a fronte alonxándome de soporíferas liñas que versan sobre o meu amor ás palabras, esa perfecta historia que aparta a parva realidade coa que tropezo cada vez que xurde do meu interior a máis mínima vontade de achegarme a ti e dar comezo a outra páxina que pasar.
Hai un ano que decidín dexar atrás esas sensacións que fan de min tódolo contrario ao que quixera ser abofé, secasí, ao cabo sempre chegas tu a contraxeito, e por máis que procuro evitarche ou pasar a rentes das túas fermosas formas, só consigo esvarar arreo no negro chan dos teus ollos, isos que sempre escapan dos meus.
Hoxe amor, tras longos meses da túa doce presencia, quedo coa esperanza de atopar o intre perfecto no que teña a forza abonda para empezar a nosa pequena historia, esa que temos que escribir ti e eu, a mesma historia que se mestura con leccións de filoloxía nas tardes que rematan coa túa marcha, cando fico só e vexo que outra oportunidade pasou...
Quen sabe, quizais mañá...
Posts
